Hastayım.

Okadar hastayım ki hem ruhen hem bedenen.. Sınavıma üç buçuk aydan az bi süre kaldı ve benim hiç bir bok bildiğim yok. Aileme olan sorumluluğum çevremdeki insanların dırdırı, sanki beni yiyip bitirecekmiş gibi . Arkadaşlarımın hepsini çok seviyorum ama sanki onlarda eskisi gibi değil ya la. Bilmiyorum hiç bişeyi , kendimi bir yerlerden atar mıydım Allah korkusu olmasa onu da bilmiyorum . . Sevilmeye sevmeye okadar ihtiyacım var ki birinin bana birazcık kırıldığını görsem tüm hayatım bitmiş gibi davranıyorum. Ben böyle değilim ben bitmiş tükenmiş değilim ben aciz değilim ben kötü biri değilim ben güçlüyüm benim hala umudum var. Kendimi böyle teselli ediyorum bazen işe yarıyor Bazende hasittir diyorum.. Boğazımdan tut sinüslerime kadar sümük balgam dolu nefesimi kesiyor düşün halimi.. Ha bide dershanelerden nefret ediyorum. Keşke biri çıksa karşıma, tutsa çekse beni bu bataklıktan "senin kendini heba etmene dayanamam dese" demiyor diyemiyor o biri.. Uçmak istiyorum; hiç bilmediğim, güneşin pırıl pırıl açtığı , sorumluluğumun olmadığı bir yere, her an gök gürüldeyecekmiş gibi duran kara bulutların olmadığı bir yere, içimdeki kötülükleri, huzursuzluğu , mutsuzluğu , güvensizliği , bırakıp mutlu huzurlu yaşayacağım bir yere, uçmak istiyorum.. Neyse çok konuştum yine bişeyleri anlattığım tek şeysin bi sürü derdimi dinleyecek insan var ama anlatmayı sevmiyorum en azından insanlara, en güvendiğin bile seni sırtından vurabiliyosa ne diye anlatayım ki..
Hoşçakal günlüğüm..